Papa en Mama

Ken je van die moeders die zichzelf Mama noemen.
Van die moeders die eigenlijk hun eigen identiteit wegcijferen voor hun kinderen.
Die geen naam meer hebben maar luisteren naar de naam; Mama.

Die moeders die zeggen;
Mama is moe
Mama gaat eten maken
Mama vind dat niet leuk
Mama is boos
Mama gaat papa even een kusje geven
Mama heeft lekker gekookt vanavond

Of nog erger vaders die hun vrouw ook mama noemen.
Zeg je eerst 20 jaar Ina en Bert tegen elkaar en vanaf de dag dat er kinderen zijn noem je elkaar 'Mama en Papa.' Het is een soort eeuwige rol die je speelt. Je blijft immers altijd moeder.
Maar vanaf wanneer mag je je ouders weer bij de naam noemen.
Het lijkt dan net alsof je afstand neemt, door ze opeens weer bij de naam te noemen.
Dan zijn ze opeens niet meer Mama en Papa maar Ina en Bert.
Maar ze waren al die jaren al Ina en Bert.
Wanneer mag je je ouders weer bij de naam noemen?
Eigenlijk zou je dat altijd moeten doen.
Het zijn namelijk gewoon mensen.
Gewoon Ina en Bert. Zo heten ze al jaren.
En niet Papa en Mama.
Ze noemen jou toch ook geen kind.
Dus jezelf Papa en Mama noemen is onzin.
Nee het is geen onzin, het is traditie.
Want ik vind het moeilijk om die traditie los te laten.
Ik zou mijn ouders graag bij de naam willen noemen, maar ik noem ze nog steeds; Pappie en Mammie.
En dat voor een twintig jaar oude volwassen man.